Een hemel vol ruimtepuin

De opdracht was om een visuele interface te ontwerpen op basis van een zelfgekozen artikel. Ik koos voor een stuk van De Correspondent over het snel toenemende ruimteafval rond de aarde. Hoewel ik wel wist dat er ruimtepuin bestond, had ik geen idee hoe ernstig de situatie was. Het artikel liet zien dat er inmiddels honderdduizenden brokstukken rondom onze aarde zweven, en dat dit aantal explosief stijgt. Als we niets doen, kan dit leiden tot het zogeheten Kesslersyndroom, een kettingreactie van botsingen die ruimtevaart vrijwel onmogelijk maakt. Mijn doel met de interface was om mensen te informeren, te waarschuwen en vooral te laten beseffen: dit probleem raakt iedereen, niet alleen wetenschappers of ruimtevaartorganisaties.

Ik begon het project met een inhoudelijk onderzoek naar de oorzaken, gevolgen en mogelijke oplossingen van ruimtevervuiling. Hierdoor kreeg ik niet alleen inzicht in de technische kant van het probleem, maar ook in de maatschappelijke impact - zoals het risico op storingen in communicatie, GPS, weersvoorspellingen en zelfs militaire systemen. Op basis van deze informatie werkte ik verschillende conceptideeën uit. Uiteindelijk koos ik voor een scrollbare tijdlijn, waarmee gebruikers worden meegenomen langs vijf belangrijke momenten in de geschiedenis van ruimteafval.

Daarna deed ik visueel onderzoek naar de manier waarop ruimtevaart en technologie worden vormgegeven in bestaande interfaces, illustraties en animaties. Daaruit bleek dat donkere kleuren, ronde vormen en vloeiende bewegingen vaak worden gebruikt om het gevoel van ruimte over te brengen. Ook keek ik naar het gebruik van gloed-effecten en texturen om diepte en leegte te visualiseren.

Pas toen de inhoudelijke en visuele basis stevig stond, begon ik met het ontwerpen van de interface. Dit deed ik iteratief: ik maakte meerdere versies, testte deze en verwerkte feedback om het ontwerp te verbeteren. De visuele keuzes en inhoud versterken elkaar - het ontwerp vertelt niet alleen een verhaal, maar laat de gebruiker het ook daadwerkelijk ervaren.

Het eindproduct is een interactieve website met een visuele tijdlijn die gebruikers informeert over het groeiende probleem van ruimtepuin. De interface opent met een confronterend beeld: een aarde die nauwelijks nog zichtbaar is door alle rondzwevende objecten. Daaronder staat de vraag: ‘Onze aarde, herken jij ‘m nog?’: een krachtige binnenkomer die gebruikers uitnodigt om verder te scrollen.

De pagina is opgebouwd in logische delen: het probleem, de oorzaken, de gevolgen en mogelijke oplossingen. Door animaties, overgangen en visuele metaforen worden gebruikers op een toegankelijke manier meegenomen in een complex thema. Wanneer naar beneden wordt gescrollt is te zien dat verschillende elementen sticky zijn gemaakt waardoor het effect ontstaat dat elementen over elkaar heen 'zweven', net zoals in de ruimte gebeurd. De interface eindigt met een krachtige boodschap over de urgentie van het probleem, ondersteund door visueel sterker en confronterend beeldmateriaal.

Bekijk volgend project